 |
 |
|
 |
Mijn man en ik vinden dat een kind op zijn eigen tempo zelfstandig mag worden. We denken dat dit de veiligste manier is voor een kind. Hij kan op eigen tempo zelfstandig gaan eten, ontwikkelen en zich losmaken van zijn ouders. Dit gaat eigenlijk allemaal wel aardig vanzelf. Michael bepaalt zelf (als ik thuis ben) wanneer hij bij me komt drinken, slapen doet hij als hij moe is en ontwikkelen doet hij ook helemaal op eigen tempo. We stimuleren niet, we bevestigen hem in de nieuwe dingen die hij leert. Zo leert hij veel dingen zonder te veel frustratie, waardoor hij vertrouwen krijgt in zichzelf en zich dus ook losmaakt van zijn ouders. |
Zijn oudere broer is al een stuk verder; hij loopt, praat (nog ietwat onduidelijk) en hij heeft een heel duidelijk eigen mening ontwikkeld. Patrick bepaalt wanneer hij tussen de middag wil slapen hij geeft aan wanneer hij wenst te eten en ook (erg vaak) wanneer hij dat niet wil. Hij staat al behoorlijk op zijn twee kleine beentjes.
Dat gaat goed dus. Nou niet helemaal. Want ik merk steeds meer, dat loslaten van twee kanten moet gebeuren. Patrick met iemand meegeven als het niet strikt noodzakelijk is, doe ik nog steeds niet. Voor de lol met opa en oma op pad? Logeren in het weekeinde bij opa en oma of tante en oom? Nee, als mama thuis is, zijn de kids bij mama. Ze hebben mij nodig om hun te begeleiden en om liefde te voelen. Dat kan ik het beste. Tenminste, dat is de redenering.
Als anderen met hem op pad zijn, ben ik als de dood dat ze bij water komen, hem bezeren of niet goed opletten. Hij is zo snel als water en voor je het weet is er wat gebeurd. Eerst heb ik nog gedacht dat ik gewoon overbezorgd ben. Gelukkig heb ik van andere moeders gehoord dat zij hun kinderen ook niet bij het water willen hebben zonder hun eigen toeziend oog. Gelukkig, ik ben niet gek. Maar het is wel een probleem. Met een opa en oma die een boot hebben, vernoemd naar hun oudste kleinzoon, willen ze natuurlijk heel graag met hem het water op. Wat heb ik doodsangsten doorleefd met de gedachte dat ze er het kwaad niet van inzagen en het toch zouden doen. Ik heb in gedachten al heel vaak bij het ziekenhuis gestaan omdat ik bang was dat er wat zou gebeuren.
Natuurlijk zijn Patricks grootouders enorm zorgzame mensen. Daar zit geen kwaad in, maar het loslaten van je kind is geloof ik het moeilijkste wat er is. Het heeft ook niets te maken met wie zij zijn of hoe ze mijn kinderen bejegenen. Het is mijn bezorgdheid en angst om mijn kinderen los te laten.
Gisteren ochtend zaten we aan tafel lekker lang te ontbijten. Johannes zou samen met zijn vader de boot gaan bergen voor de winter en hij keek me heel ondeugend aan. ‘Zal ik Patrick meenemen, is lekker rustig voor je’. Meteen keek ik alsof ik water zag branden. Of hij helemaal gestoord was? ‘Maar er zijn twee volwassen mannen bij.’ ‘Ja, twee mannen met de oplettendheid van een kwartje.’
Natuurlijk meende ik er niets van, maar het idee stond me van geen kant aan. Johannes probeerde me gerust te stellen. Ik wist dat als ik het echt niet wilde het gewoon niet gebeurde. Johannes zal het niet doordrukken. Maar ik begon het toch vervelend te vinden; een vader die bijna moet smeken om met zijn zoon op pad te gaan, dat vond ik toch wel een raar idee. En ja, je moet toch een keer lllllllloslaten. Brrr, in deze context krijg ik het bijna niet uit mijn vingers. ‘Ok, neem hem maar mee, maar met een reddingsvest en geen seconde uit je ogen verliezen.’
Ik waardeer het enorm zoals Johannes hiermee omgaat. Hij geeft mij alle ruimte om op mijn eigen tempo mijn kinderen los te laten. Hij puched me niet, maar laat mij in mijn waarde. Natuurlijk is het helemaal goed gekomen. Papa, Patrick en opa hebben het heerlijk gehad, met zijn drieën. En oma? Tja, dat is een heel ander verhaal…
|
 |
Moeders ondersteunen elkaar bij het borstvoeden tegenwoordig steeds meer via het internet. Het lijkt een erg goed effect te hebben op de duur van de borstvoeding. Veel problemen worden tijdig herkend en zo kunnen moeders elkaar helpen een oplossing te zoeken. Als het niet samen gaat zijn er leidsters (LLL), contactpersonen (VBN) en lactatiekundigen in de buurt om de situatie uit te vragen en samen met de moeder een oplossing te zoeken. Het borstvoedingsforum van de samenwerkende borstvoedings organisaties (SBO) is hier een goed voorbeeld van. Ook Jip en Janneke en Bewust Ouderschap zijn erg begaan met de borstvoeding en op deze fora staan moeders elkaar bij, als het gaat om borstvoeding, voeding en begeleiding van onze kinderen. Het is een greep uit het grote assortiment aan fora. |
Want er lijken steeds meer fora bij te komen. Er lijkt een grote behoefte aan fora te zijn. Alleen, zijn ze allemaal wel zo goed? Krijg je overal de juiste informatie en wordt je overal als mens (ouder) gerespecteerd in je wensen en keuzes? Het hangt er wel vanaf waar je komt. Bij elk forum zie je een andere sfeer. Bij de een wordt er enkel over borstvoeding gesproken en houden de moderators de onderwerpen nauwlettend in de gaten. De sfeer is daar erg prettig en je voelt je snel thuis bij al de gelijkgestemden die er over de vloer komen. Bij een ander forum ben je meteen op je hoede en wordt je als je niet uit kijkt afgebrand tot op het bot. De manier van omgaan op elk forum wordt bepaald door het beheer. Zij bepalen wat er mag gebeuren en wat niet. Je komt in feite bij hen op bezoek. En het zijn hun normen en waarden die de sfeer en omgang met elkaar bepalen.
Dat maakt dat jij je bij een forum thuis kunt voelen en een heerlijke tijd hebt. Je kunt leuke contacten opdoen op een forum en er kunnen mooie vriendschappen door ontstaan. Vaak worden er forumuitjes georganiseerd met een educatief en/of sociaal karakter. Wat je vroeger bij de zandbak deed met andere moeders, doen veel moeders nu op het forum, de in’s en out’s van het borstvoeden en opvoeden bespreken met andere moeders die het zelfde meemaken. Het kan een waardevolle aanvulling zijn op je sociale leven.
Maar het gaat niet altijd zo. Je kunt ook van een koude kermis thuis komen. De leden en beheerders kunnen je heel naar behandelen of zelfs kwetsen. Dat je tussen gelijkgestemden bent wordt veelal niet alleen bepaald door het onderwerp. Als je samen dezelfde hobby beoefent, wil dit nog niet zeggen dat je ook met elkaar op kunt schieten.
Een forum is een abstracte ontmoetingsplek. Je ziet of hoort je mede-forummers niet, maar toch deel je veel met hen. En wát deel je eigenlijk. Wàt kun je nou wel of niet kwijt op een forum. Veel mensen realiseren zich niet, dat alles wat ze op het forum plaatsen, bewaard blijft en lang niet altijd privé is. Sterker nog, ook al praat je met iemand via een persoonlijk bericht (pb) of via een privé chat, dan nog wordt alles wat je zegt opgeslagen en is dit te lezen door de beheerders. Je bent dus altijd afhankelijk van de integriteit van de administrator als het gaat om je privacy. Dit geldt ook voor de informatie die je op een forum plaatst. Als je bij een fourm weg gaat, wat staat er dan nog voor informatie op dit forum van jouw persoonlijke (gezins-)leven. Als je weg wilt bij een forum is het niet altijd gezegd dat het beheer jouw account gaat verwijderen, ook niet op jouw verzoek. Vervelend, maar waar. Zeker als je ziet op een forum dat het er rustig is en er staat toch een groot aantal leden geregistreerd dan kun je er wel van uit gaan dat dit het geval is.
Hoe weet je nou wat een leuk forum voor jou is? Ik heb een aantal tips verzameld die helpen een forum te herkennen als jouw plek om tijd door te brengen. Ook zijn het tips die je kunt gebruiken om vervelende situaties te voorkomen:
Lees altijd het welkomstwoord en de visie van een forum, deze kunnen je een eerste beeld geven van de manier van communiceren op het forum;
Lees eerst mee voordat je registreert, vaak zijn op een forum wel een aantal subfora open om mee te lezen. Je kunt bij sommige fora meepraten als gast. (hier bijvoorbeeld op de website en bij alles over borstvoeding) Dit kan je ook een indruk geven van de sfeer.
Vraag bekenden (anderen op dat forum) naar de sfeer, zij kunnen je een goed beeld geven.
Als je geregistreerd bent, gebruik daarvoor dan in eerste instantie liever een nickname en nieuw hotmail adres voor. Als je op een vervelende plek komt en je account wordt niet verwijderd, dan hebben ze geen belangrijke informatie van jou.
Kijk goed rond op het forum en vooral ook op de off-topic subfora, deze geven een goede indruk van de sociale omgang op dit forum.
Let goed op wat je wel en niet verteld. Sommige onderwerpen horen gewoon niet op een forum thuis, die zijn te privé en te intiem om met vreemden te delen. Wil je dit wel delen, let dan heel goed op met wie je dit deelt.
Vertrouw je eerste indruk, als het gezellig lijkt, maar je hebt toch een raar gevoel, dan heb je dat niet voor niets. Verder kijken is dan geen raar idee.
Alles wat je op een forum plaatst, kan gelezen worden. Ook wat je in privé berichten naar een ander stuurt kan en wordt op sommige fora door het beheer gelezen.
Zelfs de trein rijdt op moedermelk
kinderen | Kinderen
|
02 Oktober 2008 | 18:33:48
 |
Sinds zijn amandelen zijn geknipt hebben we zitten wachten. Zou de behandeling meteen helpen of moet er toch nog een operatie achteraan om buisjes te plaatsen. De eerste weken gebeurde er niets. Hij werd zelfs neusverkouden, terwijl we dat juist niet hadden verwacht. Maar nu, sinds twee weken, zien we een enorme sprong voorwaarts. Hij begint niet alleen zinnen te zeggen, maar ook meerdere zinnen achter elkaar aan. We verstaan de helft nog niet, maar in een gesprek met hem, kun je vaak wel begrijpen wat hij bedoelt. We zijn hierdoor echt weer in een nieuwe fase met hem beland. |
Hij komt nu continu met een heel serieus hoofd naar ons toe om iets te vragen of te zeggen. Je ziet hem echt heel serieus proberen alles goed uit te spreken. En als het is gelukt, komt er een trotse glans in zijn ogen. Zo mooi! De relatie in het gezin wordt er echt anders door. We komen meer in een overleg situatie met hem, kunnen dingen beter afspreken, want het is niet meer een eenrichtingsverkeer.
 |
Ondertussen heeft hij ook bezoek gekregen in zijn ‘territorium’ – de huiskamer. Michael is gaan kruipen. Zo bleef hij eerst keurig op het kleed, nu kruipt hij de hele voor en achter kamer door. Zijn reacties zijn dubbel. Soms pakt hij het speelgoed uit Michael zijn handen en het volgend moment knuffelt hij zijn broertje alsof zijn leven er vanaf hangt. |
Vandaag was zo'n heerlijk moment. Michael kan sinds kort ook zitten. Alleen, na een tijdje is hij dat zat en wil weer liggen. Dan is zo’n vloer wel heel ver weg en wordt het brullen. Dus ga ik er heen en na een knuffel en een slokje help ik hem weer op zijn buik. Nadat Patrick dit een paar maal heeft gezien, ging er kennelijk een lichtje bij hem op. Bij de volgende maal dat Michael ging huilen, ging hij er naast liggen en liet zijn zieligste jengel horen. Dus ik ging er bij zitten en kreeg twee jongetjes op schoot. Michael aan de borst en een Patrick die vraagt: ‘mama ook drinken? ‘Ja natuurlijk mag dat’, zeg ik en laat mijn tweede borst zien. Hij bedenkt zich niet en neemt een hap. Hij laat hem net zo hard weer los en kijkt eens bedenkelijk. Daarna loopt hij naar zijn speelgoed en pakt zijn trein. ‘Trein drinken’ De trein wordt tegen mijn tepel aangeduwd. ‘Klok, klok’, zeg ik. Zijn hele speelgoed kist kwam langs. De bal; de auto; de boekjes en blokken, ze moeten allemaal drinken bij mama. Dus daar zit ik dan, met een baby aan de borst en het hele speelgoed repoirtaire van Patrick die bij me aan de borst moet drinken. Een paar maal probeer ik het te stoppen door te zeggen dat het op is, maar Patrick trekt de trui gewoon weer op zij ‘open’ en gaat verder met het speelgoed. Ik heb het maar gelaten. Tja, zelfs de treinen rijden hier op moedermelk.
Gruwelrichtlijn van Ria Blom en co
ouders | Algemeen
|
01 Oktober 2008 | 21:26:18
 |
Een baby huilt nooit zonder reden. Het huilen is geen vervelend gedrag, maar dé manier van je kind om met jou te communiceren. Als je de oorzaak negeert en niet ingaat op het huilen, valt je baby uiteindelijk stil. Niet omdat het probleem is opgelost, maar omdat je baby zich wanhopig voelt en hij uiteindelijk doodmoe in slaap valt. Heel triest en ongezond. Niet bepaald het gevoel dat jij je baby gunt. |
De conceptrichtlijn ‘Aanpak bij excessief huilen bij zuigelingen’ heeft onder andere met deze reden veel stof doen opwaaien. De richtlijn is opgesteld door Artsen Jeugdgezondheidszorg Nederland ( AJN), Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland ( V&VN) en de Nederlandse Vereniging van Dokters Assistenten ( NVDA). De conceptrichtlijn ligt ter beoordeling bij het RIVM. Als hij goedgekeurd wordt, gaat deze richtlijn naar de consultatiebureaus.
Over rooming in adviseert stichting wiegedood dat het verstandig is je baby zeker de eerste zes maanden bij de ouders op de kamer te laten slapen.
|
‘Voor ze inslapen huilen/ jengelen kinderen soms 5-20 minuten, om vervolgens van het ene op het andere moment in slaap te vallen.’(Uit: de conceptrichtlijn) Als mijn kinderen een half uur huilen, zou ik me zorgen maken, wat is er aan de hand? Heb je nog honger? Heb je geen slaap? Moet je nog een knuffel of nog even bij me drinken? Als een baby 20 minuten huilt voordat het in slaap valt, ligt het naar mijn idee 20 minuten te vroeg op bed. Door het huilen, raakt de baby zo vermoeid dat hij daardoor in slaap valt. Maar valt je baby ontspannen in slaap als hij 20 minuten heeft liggen huilen? En dus 20 Minuten heeft liggen hopen dat mama komt? |
De richtlijn kan de een positieve borstvoedingsperiode belemmeren en kan het hechtingsproces schaden.
M. Vanderveen-Kolkena, Lactatiekundige in opleiding en drs. S. Pots, Lactatiekundige IBCLC en psycholoog, maken zich ernstige zorgen over de richtlijn en hebben een notitie uitgebracht. Hun bezorgdheid richt zich op de volgende punten:
• Het welslagen van de borstvoeding.
• De emotionele en psychologische ontwikkeling van het kind.
• Verwachtingspatronen van ouders en samenleving.
• Het onderliggende onderzoek en de marketing van de resultaten.
Het Nederlands Instituut voor Psychologen kwam al eerder met een notitie. Hun bezorgdheid is vooral gericht op het hechtingsproces tussen ouder en kind. Zij komen met de volgende adviezen:
• Het advies om baby’s langdurig (een half uur) te laten huilen zonder tussenkomst van de verzorger, moet worden geschrapt uit de richtlijn.
• Er moet onderzoek gedaan worden naar de relatie tussen (langdurig) laten huilen en de ontwikkeling van de hechting.
• Naast de adviezen van de rust en regelmaat, moeten ouders doorverwezen worden naar diverse begeleidingsvormen door deskundigen op gebied van excessief huilen.
• In de richtlijn moet meer nadruk komen te liggen op preventie van excessief huilen door vroegtijdige signalering.
In de notitie van het NIP worden meerdere uitspraken aangehaald uit onderzoeken waaruit blijkt dat een baby echt niet in staat is zichzelf te troosten en dat een baby herhaaldelijk lang laten huilen schadelijk is. Het schaadt het brein en is op zichzelf al een trauma (Bosch, 2007).
Er wordt zelfs gesproken over ‘aangeleerde hulpeloosheid’:
‘De ontwikkeling die huilbaby’s doormaken als ouders zich houden aan het advies in de richtlijn om de baby lang te laten huilen voordat hij (uitgeput) in slaap valt, loopt via wanhoop (tijdens de huilpiek) naar uitdoving van de communicatie, dat wil zeggen: totale onmacht. De baby geeft het op ‘te vragen’ wanneer dit geen enkele zin heeft en er is sprake van deconditionering.’ Dit verwijst naar het door Seligman beschreven Learned Helplessness Syndrome (Seligman, 1975).
|
Adrienne van Reede, directeur stichting Zorg voor Borstvoeding vindt de richtlijn erg borstvoedingsonvriendelijk: ‘ Rooming in en voeden op verzoek komen in de knel, maar vooral wordt het zelfvertrouwen van ouders ondermijnd: ze leren niet meer mee te voelen met hun baby maar moeten afleren gevoelig te zijn voor wat hun kind nodig heeft.’
|
In de notitie van de lactatiekundigen wordt heel mooi ingegaan op de verwachtingspatronen die ons moeders worden voorgeschoteld. De conceptrichtlijn suggereert dat je baby uit zichzelf in slaap moet kunnen vallen. Ook schrijven ze dat hazenslaapjes er voor zorgen dat je baby te weinig slaapt of uiteindelijk helemaal niet meer slaapt.
Maar hazenslaapjes zijn juist heel gewoon bij kinderen die borstvoeding krijgen. Borstvoeding is licht verteerbaar en daardoor wil je kindje vaak drinken. Het bij jou in slaap vallen heeft ook te maken met de huidhonger van de baby. Tijdens het drinken komen jij en je baby helemaal tot rust door het hormoon oxytocine, dat vrij komt tijdens het drinken. Een goed moment om lekker in slaap te vallen. Daarnaast heeft je baby jou nodig om te kunnen groeien en ontwikkelen. Borstvoeding is ten slotte niet alleen het toedienen van voedingsstoffen, maar het creëren van een situatie waarin je baby zich lichamelijk en geestelijk goed kan ontwikkelen door dat je kindje alle stoffen krijgt die hij nodig heeft om te groeien en te ontwikkelen.
Om aan te geven wat normaal slaapgedrag is wordt gebruik gemaakt van een aantal onderzoeken, daaruit blijkt dat 70 % van de baby’s op de leeftijd van drie maanden van 24.00 tot 5.00 uur aaneengesloten slaapt. Wat niet wordt genoemd is dat 30 % op de leeftijd van drie maanden nog borstvoeding krijgt. Toeval?
|
De richtlijn is mijns inziens totaal ongeschikt als interventie voor kinderen die borstvoeding krijgen. Hoe pas je deze richtlijn toe, bij een baby die clustert of regelt? Bij veel pasgeboren baby’s is het volgende drinkgedrag te herkennen; even drinken, even slapen, even drinken, even slapen. Daarom vind ik het schandalig dat deze richtlijn nu (nog voordat hij is goedgekeurd) wordt mee gegeven aan kraamverzorgers (nota bene gesponsord door een kunstvoedingfabrikant).
Mijn kinderen had ik de eerste dagen continu op de arm. Sterker nog, ik heb van te voren iedereen verteld dat Michael de eerste week alleen bij mij bleef. Hij ging niet van hand op hand, maar kon eerst lekker aan mama en het gezin wennen. Er waren twee momenten op de dag dat mijn jongens langer sliepen, maar verder waren het enkel hazenslaapjes. Ik vond het alleen maar prettig dat mijn kinderen bij het ontwaken meteen mij zagen.
Onze baby’s dragen we negen maanden bij ons. Negen maanden horen ze vierentwintig uur per dag ons hart, zijn ze zich bewust van onze aanwezigheid. En na deze negen maanden staan ze opeens alleen. Ze voelen ons niet meer continu, horen ze niet meer de hele dag ons hart. Dit kan beangstigend zijn voor die kleintjes. Ik moet er persoonlijk niet aan denken om mijn baby dan alléén in een kamer, in het donker achter te laten. Nee, dan liever aan de borst en veel tegen mama aan. (Waarvan wetenschappelijk is bewezen dat het een goede redemie is tegen het excessief huilen!) Mijn kindje kan dan op zijn eigen tempo zelfstandig worden. |
Door je baby te laten huilen en in te bakeren leer jij je baby juist niet naar zijn behoeftes te luisteren. Door te huilen geeft je baby veel aan; ik lig niet lekker, ik wil een schone luier, ik heb honger of ik voel me alleen. Eerst komt het gevoel, dan gaat hij huilen en hoopt op jouw hulp. Als je als ouder hier niet op reageert, leert je kindje dat huilen geen zin heeft. Mama helpt niet, ik krijg geen schone luier. Mijn honger wordt niet gestild.
Natuurlijk is het goed om in te spelen op de behoeftes van je kind. Als je merkt dat je baby niet goed met de prikkels om zich heen kan omgaan, is het verstandig de omgeving rustiger te maken. Zet de tv uit, maak de kamer wat donkerder en haal de drukke kleuren uit de box. Dit kan een goede zet zijn om de frustratie van je kindje te verminderen. Jij en je partner zijn als ouders in dit geval juist het rustpunt voor je baby. Bij jou op de arm of aan de borst komt hij weer tot rust. Het huid op huid contact zorgt er voor dat je baby zich kan ontspannen. Onder voorspelbaarheid stel ik me wat anders voor dan zoals het in de richtlijn wordt beschreven. Ria Blom ziet voorspelbaarheid als een vast terugkomende volgorde van activiteiten. Het nadeel hiervan vind ik dat er geen flexibiliteit in zit en dat je daarmee al snel de behoeftes van je kind uit het oog verliest.
Ik denk persoonlijk dat de behoeftes van een baby niet altijd in een vaste volgorde te plaatsen zijn. Mijn zoons hebben als baby (net als vele andere baby’s) één ding gemeen, in de avond willen zij niet alleen zijn. Ze willen dan hun moeder voelen, zich veilig voelen en lekker clusteren. Als ik hun na de voeding en het ‘contact moment’ in de box zou leggen, waren ze gaan huilen. Ik denk dat veel moeders dit zullen herkennen. Voor mij is regelmaat dat elke avond na het eten, Michael lekker bij me komt. Als ik even wat moet doen, dan is papa er. Is papa aan het werk, dan wacht alles maar even, dat komt wel weer. Dat is ook een terugkomende gebeurtenis, maar dan wel afgestemd op de behoeftes van mijn zoon. Mijn kinderen hadden als baby na de voeding regelmatig last van krampjes. Met de box aankomen was dan echt geen goed idee. Ze wilden op de arm en aan de borst, mijn hand op hun buik om de pijn weg te masseren. Vaak vallen baby’s in de box of aan de borst in slaap, waarom? Omdat mama in de buurt is en omdat ze zich ontspannen en veilig voelen. De regelmaat en voorspelbaarheid zitten bij ons hierin: onze baby is altijd waar mama ook is en als hij aandacht nodig heeft, dan geven we die.
De wetenschappelijke basis van de Richtlijn
De wetenschappelijke basis van de conceptrichtlijn vind ik nogal wankel. Brechtje van Sleuwen heeft net een promotieonderzoek afgerond aan de Utrechtse UMC over inbakeren. Resultaat: 'Het inbakeren heeft geen toegevoegde waarde; er is een klein effect meetbaar bij de jonge baby’s, maar een verschil van tien minuten per dag is klinisch niet relevant.' Volgens Van Sleuwen lijkt het verzorgen met regelmaat, voorspelbaarheid en prikkelreductie wel goed te werken bij huilbaby’, hoewel ze daar met dit onderzoek geen wetenschappelijk bewijs voor heeft gekregen. Ze heeft dit immers bij alle twee de groepen toegepast. Het kan dus net zo goed de aandacht en de begeleiding tijdens het onderzoek zijn geweest waar het succes in zat.
In hoeverre we haar advies ter harte moeten nemen is wat mij betreft ook maar de vraag. In 2006 geeft dezelfde van Sleuwen aan dat baby’s jonger dan 7 weken baat hebben bij inbakeren, naast de rust en regelmaat methode. En als ik het zo lees(als leek), gaat het om een zelfde onderzoek. Twee maal het zelfde onderzoek en twee maal een andere uitkomst? Is dat betrouwbaar? Wat zegt dat over het wetenschappelijk onderzoek? Dit is voor mij een teken dat we meer op ons moedergevoel moeten vertrouwen en niet uitgaan van elk onderzoek dat ons wordt voorgeschoteld.
Conclusie
Het wordt hoog tijd dat we weer meer op ons moedergevoel moeten leren vertrouwen. Vanaf het moment dat je baby geboren wordt, maakt je lichaam de prolactine en oxytocine aan. De zorghormonen. Die zorgen er voor dat je voor je baby wilt zorgen. Het scherpt je intuïtie; je reuk en gehoor worden scherper, zodat je de signalen van je kindje sneller oppikt en leert begrijpen. Verder helpt de oxytocine je ontspannen en dieper slapen, zodat je beter uitrust tussen de voedingen door. Je kunt de aanmaak van dit hormoon helpen, door je kindje lekker vaak aan te leggen. Veel huidcontact te hebben met je kindje en veel in de buurt te zijn van je kindje. En goed slapen, het liefst samen met je baby.
 |
Een goede manier om je baby het comfortabeler te maken in geval van pijn of onrust is het dragen in een draagdoek. Je baby voelt zich geborgen en veilig. Door het lichaamscontact maakt hij oxytocine aan en dit helpt je kindje ontspannen. Een baby in een draagdoek huilt minder, went makkelijker aan het leven buiten de baarmoeder en ziet meer van de wereld dan een baby in een kinderwagen of wiegje. |
Door in te spelen op de behoeftes van de baby breng je voorspelbaarheid en vertrouwen. Zo staat de veiligheid in het hechtingsproces met de ouders centraal. Door je baby goed te observeren en te leren kennen (en dat kan onmogelijk in één week) leer je de behoeftes kennen en de ‘structuur’ waar jouw baby zich goed bij voelt. De richtlijn geeft helemaal geen ruimte om je baby te leren kennen. De baby wordt meteen in een keurslijf gedrukt en zo kun jij je baby niet goed observeren. Het probleem waar het huilen symptoom van is wordt naar de achtergrond gedrukt en in het ergste geval zelfs niet eens opgelost. Dit kan het vertrouwen en het hechtingsproces ernstig beschadigen.
Als je een baby hebt die excessief huilt, is het echt verstandig om meteen aan de bel te trekken. Als jouw gevoel zegt dat het niet in orde is met jouw baby zit je in een ongezonde situatie wat de reden daar dan ook van is. Geef je borstvoeding? Neem dan contact op met een lactatiekundige of kom op een van de fora kijken. Er zijn ontzettend veel moeders die je graag willen steunen en je bij je onzekerheid kunnen helpen. Een luisterend oor kan het begin van de oplossing zijn. Op borstvoeding.com is heel veel informatie te vinden over de eerste periode na de geboorte, dit kan je ondersteunen. Wordt op het consultatie bureau geen oorzaak gevonden? Laat je dan niet afschepen met een richtlijn, maar ga verder kijken. Neem contact op met een osteopaat of met het AIT voor een videotraining. Er zijn vele mogelijkheden om er achter te komen wat de oorzaak is van het huilen. De belangrijkste naar mijn idee blijft: volg je gevoel en vertrouw op je moederinstinct. Dat oergevoel wordt nog veel te veel onderdrukt, als we dicht bij ons zelf komen, kunnen we onze kinderen ook veel beter begrijpen.
http://www.petities.nl/petitie/richtlijnconsultatiebureaus
http://richtlijnhuilbaby.hyves.nl/
Alternatieven voor de richtlijn
Videotraining wordt verzorgd door het AIT (Associatie Intensieve Thuisbehandeling).
VIB (video interactiebegeleiding) wordt gebruikt om de communicatie te verbeteren tussen ouder en kind. VIB wordt vaak benut om ouders met een huilbaby te helpen weer contact te krijgen met hun kind en de baby aandachtig te maken voor zijn omgeving.
Marije Eliëns vindt dat er veel meer aandacht moet zijn voor contact tussen de ouder en de (huil-)baby. Zij is verantwoordelijk voor het protocol dat wordt gebruikt bij de videohome training: ‘De trainer gaat eerst een gesprek aan met de ouders om een beeld te krijgen van het huilgedrag van de baby. Er wordt een video gemaakt van een contact moment tussen ouder en kind en daarna besproken met de ouders. Zo wordt het eigen handelen inzichtelijk. Ook kunnen ouders leren de momenten dat een baby contact zoekt met de ouder uit te bouwen. Ook kunnen ouders zo (weer) leren zien wat voor signalen hun baby geeft.’
http://216.239.59.104/search?q=cache:u8RPhR-azXAJ:www.aitnl.org/marij.doc+video+home+training+huilbaby%27s&hl=nl&ct=clnk&cd=1&gl=nl
Volgens Janine Batstra (Osteopaat in Utrecht) komen 99% van de oorzaken bij huilbaby’s vanuit de schedel. Doordat in het hoofdje bij de geboorte te weinig ruimte heeft gehad. Daardoor kan een zenuw of bloedvat in de verdrukking komen. Dit kan spijsverteringsprikkelingen opleveren in de vorm van darmkrampjes, maagzuur of opgeblazen buikjes. Maar ook overstrekken in de rug, de nek en het hoofdje en het levert ook voorkeurshoudingen op. Wil je meer weten over de behandeling?
http://www.huilbaby.nl/cgi-bin/index.pl?url=huilbaby.htm&title=Huilbaby
Ervaringen; http://www.huilbaby.nl/cgi-bin/index.pl?url=ervaringen.htm&title=Ervaringen
Janine Batstra: http://www.huilbaby.nl/cgi-bin/index.pl?url=janniebatstra.htm&title=Jannie+Batstra
Een osteopaat in jouw buurt: http://www.vindjouwosteopaat.nl/
Kay Poelen, ervaringsdeskundige op het gebied van het begeleiden van zwangeren en ouders met baby’s ziet steeds meer onzekerheid bij aanstaande moeders en vaders. ‘Er zijn teveel regels in ons westerse land. We moeten teveel nadenken over regels, waarden en normen. Terwijl eigenlijk ons gevoel anders zegt. Je krijgt er helaas geen gebruiksaanwijzing bij als je net bevallen bent, je zal je kindje moeten leren kennen en andersom leert je kindje zijn ouders kennen. Dit gebeurt door lichaamstaal. Je kindje verteld met zijn/haar lichaampje wat hij of zij bedoelt. Communiceren zonder worden. Dit leer je door goed naar je kindje te kijken, je gevoel te volgen. Je gevoel weet het antwoord, alleen moet je bewust worden van je gevoel en ernaar durven te handelen. Ik vind dat als je al heel vroeg begint met de toepassing van de conceptrichtlijn, je niet de signalen van je kindje leert kennen en als ouder niet leert om naar die basis behoefte te luisteren. We willen toch van een kind dat hij/zij zijn eigen ik mag ontwikkelen. “Ik mag zijn wie ik ben” en niet,” ik moet zijn wat ik niet wil zijn”. Wanneer je goed je kindje leert kennen door te kijken wat het kind wil, zal je een betere hechting tot stand brengen. Niet elk kindje is hetzelfde en heeft de zelfde behoeftes. Ria Blom oppert dat deze methode voor elk kind goed zal zijn en als je maar je dag steeds hetzelfde inricht, dan word je kindje rustiger. Ik vraag het me af, of dit echt zo is. Het lijkt mij dat je meer bezig bent met de ouder die rustiger word, dan dat je dit doet omdat het kind hierom vraagt. Kay promoot het gebruik van draagdoeken als methode om je kindje te troosten in geval van excessief huilen.
www.draagdoek.nl
Rob Willemse (Klassiek homeopaat) is voorzichtig als het gaat om prikkelreductie: ‘Er bestaat mogelijk een kans dat ook prikkels die nodig zijn voor de ontwikkeling vermeden of verzacht worden. Het is ook maar de vraag of bepaalde technieken om die prikkels te verminderen niet schadelijk zijn op andere gebieden (voornamelijk sociaal of in de relatie met de ouders).’ Binnen de homeopathie kijk je niet alleen naar de hoofdklacht (veel huilen) maar ook naar de details van het huilen (zijn er mogelijk duidelijke momenten of omstandigheden waarbij het huilen, toeneemt of afneemt?) en naar andere kenmerken/klachten van de patiënt (andere medische problemen, gedrag, gevoeligheid voor bepaalde factoren, enzovoorts). Kortom de klassiek homeopaat zal proberen de oorzaak van het probleem bij de wortel aan te pakken door het kind gezonder te maken in plaats van de omstandigheden aan te passen.
http://www.robwillemse.nl/homeopathie/artikelen/artikel28_huilbaby.html
Janine Jongsma-te Marvelde van de praktijk ‘babywelzijn’ maakt zich hard voor huilbaby’s na een ervaring met haar eigen zoon. Hij was een huilbaby en daarna veranderde hij in een onrustige peuter. In haar praktijk combineert zij het magnetiseren van de baby en het coachen van de ouders. Janine is van mening dat elke baby met een huilprobleem uniek is en elke gezinssituatie ook, om het probleem dus goed aan te pakken, moet je de hele gezinssituatie goed in acht nemen. Janine gelooft niet in symptoom bestrijding, maar gelooft dat je het probleem alleen oplost als je de oorzaak aanpakt.
http://www.babywelzijn.nl
Linkenlijst en verantwoording.
Borstvoeding:
http://www.borstvoeding.nl/
http://www.borstvoeding.com
http://www.borstvoedingnatuurlijk.nl/
http://www.zorgvoorborstvoeding.nl/
http://www.lalecheleague.nl/
http://www.vzwborstvoeding.be/
http://www.vbbb.be/
Linken uit het artikel:
http://www.nursing.nl/tsnu/resources/attachments/download/true/im/false/id/15609/Nieuw%20JGZ-advies%20huilbabys.pdf
Citaat Rianne van Reede
http://www.zorgvoorborstvoeding.nl/files/GoedGevoed_7-4.pdf
Informatie over Excessief huilen
Homeopaat
http://www.robwillemse.nl/homeopathie/artikelen/artikel28_huilbaby.html
Nederlands instituut van psychologen
http://www.psynip.nl/
Associatie voor interactiebegeleiding en behandeling
http://www.aitnl.org/index.html
Basic trust
http://www.basictrust.com/
Dutch association of infant mental health
http://www.daimh.nl/
Past reality integration
http://www.prionline.nl/default.asp?contentID=1
Stichting zorg voor borstvoeding
http://www.zorgvoorborstvoeding.nl/
Stichting wiegedood
http://www.wiegedood.nl/modules/content/index.php?section=24
UMC Utrecht
http://www.umcutrecht.nl/zorg/nieuws/2008/05/inbakeren-huilbabys-voegt-weinig-toe.htm
Notitie Lactatiekundigen
http://www.borstvoeding.com/nieuwsberichten/notitie-lactatiekundigen.html
http://www.borstvoeding.com/files/LactatiekundigereactieConceptrichtlijn.080625.pdf
Notitie psychologen
http://www.borstvoeding.com/files/huilbabies_nip_april_2008.pdf
Conceptrichtlijn
http://www.borstvoeding.com/files/Nota-excessief-huilen-2007-versie-ActiZ.pdf
Huid op huid contact
http://www.borstvoeding.com/files/hongeren_huidcontact.pdf
http://www.borstvoeding.com/kindjeaandeborst/kraamtijd/huidcontact.html
Verdere info over huilbaby's
http://www.babywerk.net/
http://www.huilenbooszijnruzie.nl/
http://www.stillness.nl/huilbaby.pdf
http://www.stichtinglichaamstaal.nl/nl/index.php?option=com_content&task=view&id=21&Itemid=36
http://www.stichtinglichaamstaal.nl/nl/index.php?option=com_content&task=view&id=35&Itemid=75
Draagdoeken
http://www.ringslingshop.nl/index.php?option=com_content&task=view&id=30&Itemid=42
https://www.askdrsears.com/html/5/T051100.asp
 |
Heeft Halbe Zijlstra een bontje gesloten met diverse detailhandelaren? (lees kunstvoedinghandelaren?) Zo schijnt het. In elk geval wil de VVD-woordvoerder dat het reclameverbod op flesvoeding onder een half jaar wordt opgeheven. Zijlstra vind het reclameverbod betuttelend en vind dat je moeders geen meevaller mag onthouden. Esmé Wiegman van de Christen unie is het absoluut niet met Zijlstra eens. “Moedermelk is gezonder. Vrouwen haken snel af, bijvoorbeeld omdat hun werkgever onvoldoende meewerkt aan hun recht om te kolven.” |
Wat is nu belangrijker het financiële meevallertje of de gezondheidsvoordelen van goede voeding? En vooral; waar ligt de prioriteit van ons kabinet? Bij langer borstvoeding geven of toch bij de kunstvoedinghandelaren die gedupeerd worden door een positief beleid aangaande borstvoeding.
Kennelijk is Zijlstra niet op de hoogte van de Innocenti Declaration die Nederland heeft ondertekend. In deze verklaring is onder andere afgesproken dat er geen reclame gemaakt mag worden voor moedermelk vervangers en dat de "Tien vuistregels voor het welslagen van de borstvoeding" zoals die zijn vastgelegd in een gezamenlijke verklaring van WHO/UNICEF (de basis voor het babyvriendelijke ziekenhuis) ook wordt nagestreefd. Deze Innocenti Declaration is in 1990 opgesteld en ondertekend door Nederland. Wat hij dus wil met deze actie is in dit licht niet duidelijk.
Nu mag er in Nederland geen reclame gemaakt worden voor moedermelkvervangende producten tot zes maanden. In feite zou de reclame helemaal afgeschaft kunnen worden als het gaat om substituten voor moedermelk. Het is en blijft een alternatief, dat hoeft niet in de markt geprezen te worden. Als iemand gebruik moet maken van een vervanger, moet er wel goede informatie over te krijgen zijn en dat is er. Bij elke apotheek kun je terecht voor goede informatie. Zij kunnen elke moeder een advies op maat geven.
|
|
|
|
|
